Het klein patrimonium van Rouvroy

26. Onze Lieve Vrouw van Beauraing
Uit vrees
dat zijn parochianen tijdens de 2de wereldoorlog de terugtocht van mei 40 niet
zouden overleven, legt de abt Vivinus, pastoor van Rouvroy, de gelofte af een
kapel op te richten indien ze allen gezond en wel terugkomen. Zijn wens wordt
verwezenlijkt. Gezien de naoorlogse besparingen, kan hij zijn wens enkel in
1954 volbrengen. Het is tijdens dit jaar van Maria dat hij dit stenen monument
opricht
ter ere aan O.L.V.van Beauraing.

27. De kerk
van Rouvroy

Veel is ons niet bekend van het eerste kerkelijk
gebouw van Rouvroy, maar wij weten wel dat er reeds een kerk was in het begin
van de 12de eeuw.
Waarschijnlijk heropgebouwd, of tenminste vergroot in
1709.Het enige wat er nog overblijft uit deze periode is de klokkentoren met
bovenaan een barokke pijl. Het is een van de sierlijkste toren uit heel de
Gaumse streek.
In 1856 verwoest een hevige brand bijna heel het gebouw;
enkel de toren en de klokken kunnen van de vlammen gered worden. De kerk zal
terug opgebouwd worden op dezelfde plaats.
Boven de inkom bevindt zich
het stenenbeeld van Sint Martinus te paard met het jaartal 1709,
waarschijnlijke datum voor de heropbouw van de kerk. Boven dit beeld, een
schelp onder een gebroken spitsboog, een decoratief overblijfsel van een
vroeger bouwwerk.
Binnen in de kerk een doopvont uit de 12de eeuw,
overblijfsel van een romaanse kerk. Tevens een grafsteen van de pastoor Jean
Layon, gestorven in 1727, en een prachtig monument in zwart marmer en
albast van Joseph Louis Mathieu de la Fontaine, burggraaf van Harnoncourt,
generaal van een Oostenrijks cavalerieregiment en in 1816 gestorven te
Harnoncourt

28. Croix du parjure, du souvenir ou de
Lompré

(Kruis van de meineed, van de herinnering of van
Lompré)
Bronzenkruis, met een wit gekleurd Christusbeeld. De legende
vertelt, dat tijdens de oorlogen van Napoleon, een genaamde Noël van
Harnoncourt naar het slagveld trok teneinde zijn legerdienst te voltrekken.
Hij deed de belofte van een kruis op te richten in het geval hij gezond en wel
zou terugkomen. Na veel gevaren doorkruist te hebben, kwam hij gezond terug
maar verzuimde zijn belofte. Hij stierf met zijn woordbreuk. Zijn geest bleef
echter, zoals een spook, rond zijn erfgenamen dwalen al smekend het kruis op
te richten welke hij verzuimd had tijdens zijn leven. Om een gerust geweten te
hebben en verlost te worden van het ronddwalende spook, richten de erfgenamen
het kruis op.

29. De Lagarmite gedenksteen
Deze kalkstenen zuil herinnert aan een tragisch voorval tijdens een
overstroming van de Ton op 5 november 1836. De jonge Jean Baptiste Lagarmite,
22 jaar, was van plan, om met zijn gespan, Harnoncourt te vervoegen. Tijdens
de oversteek van de rivier, wordt hij door de stroom meegenomen en kan zich
niet bevrijden.Hij schreeuwt zijn biecht aan de priester van Rouvroy, welke
samen met andere dorpelingen toegesneld waren om hulp te bieden. Hun
inspanningen bleven echter vruchteloos.

Deze beschrijvingen zijn
zichtbaar voor ieder monument van het dorp